K R Z Y K 7

STRESZCZENIE

Gdy w miasteczku, gdzie Sidney Prescott (Neve Campbell) próbuje ułożyć sobie na nowo życie, pojawia się kolejny Ghostface, przeszłość powraca do niej z niepowstrzymaną siłą. Tym razem to nie ona jest celem zabójcy, lecz jej córka Tatum (Isabel May). Aby zapobiec najgorszemu, Sidney będzie musiała ponownie stanąć twarzą w twarz z upiorną maską i zapłacić nadzwyczaj wysoką cenę.

AKTORZY I TWÓRCY

Neve Campbell (Sidney Prescott)
Urodziła się 3 października 1973 roku w Guelph (prowincja Ontario), w Kanadzie. Od dziewiątego roku życia tańczyła w balecie (co zresztą przypłaciła w wieku 14 lat załamaniem nerwowym). Zadebiutowała na scenie w „Upiorze w operze” Andrew Lloyda Webbera (Toronto). Później wystąpiła wraz z Patrickiem Stewartem w kręconym dla kanału ABC filmie telewizyjnym „Duch z Canterville”, według prozy Oscara Wilde'a i w serialu „Catwalk”. Przełomem w jej karierze była rola w telewizyjnym serialu Fox Television „Party of Five” (sześć sezonów), gdzie zagrała Julię Salinger. Wychwalano ją za wiarygodny, nieprzesłodzony wizerunek nastolatki. Potem były role w filmach fabularnych, m.in. w popularnych „Dzikich żądzach”. Campbell użyczyła również głosu córce Simby – Kiarze, w „Simba's Pride: The Lion King II” (DVD: „Król Lew II: Czas Simby”). Ma na koncie interesujące role w „Panic” (DVD, TVP: „Panika”), gdzie towarzyszyła Williamowi H. Macy'emu i Donaldowi Sutherlandowi, oraz w „The Company” Roberta Altmana. Do jej najbardziej popularnych występów zaliczyć trzeba udział w kolejnych częściach horroru „Krzyk” Wesa Cravena. Za rolę w pierwszej odsłonie serii otrzymała Saturn Award w kategorii Najlepsza aktorka, a za rolę w „Krzyku 2” uhonorowano ją Blockbuster Award oraz MTV Movie Award. Jest wielką miłośniczką zwierząt. Odznacza się sarkastycznym poczuciem humoru.

Courteney Cox (Gale Weathers-Riley)
Urodziła się w Birmingham w stanie Alabama 15 czerwca 1964 roku. Po ukończeniu szkoły średniej chciała studiować architekturę, jednak ostatecznie przeniosła się do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła dynamicznie rozwijającą się karierę modelki. Zyskała popularność dzięki teledyskowi Bruce'a Springsteena „Dancing in the Dark” zrealizowanemu przez Briana De Palmę i serialom telewizyjnym – m.in. „Family Ties”, „Kroniki Seinfelda”, „Życie jak sen”, czy „The Larry Sanders Show”, a zwłaszcza „Przyjaciele”, gdzie zagrała Monikę Geller. Film „Ace Ventura: Psi detektyw” (1994), gdzie wystąpiła u boku Jima Carreya, stanowił znaczący przełom w jej karierze. Cykl „Krzyk” zdecydował o jej statusie gwiazdorskim. Od 1999 do 2013 roku była żoną Davida Arquette'a, którego poznała, kręcąc „Krzyk”. Mają córkę Coco (ur. 2004), dziś aktorkę. Od 2013 roku Cox związana jest z irlandzkim muzykiem (od 2011 roku w grupie Snow Patrol) i autorem piosenek (m.in. dla Eda Sheerana) Johnnym McDaidem.

Isabel May (Tatum Evans)
Amerykańska aktorka, urodzona 21 listopada 2000 roku w Santa Monica w Kalifornii. Karierę zaczynała od roli Katie Cooper w popularnym serialu Netflixa „Alexa & Katie” (trzy sezony). Wkrótce potem pojawiła się w serialu „Młody Sheldon”, gdzie wcieliła się w postać Veroniki Duncan. Przełomem w jej karierze okazała się rola Elsy Dutton w „1883”, westernowym prequelu serialu „Yellowstone”, która to rola przyniosła jej uznanie krytyków i popularność wśród widzów. W 2024 roku ogłoszono, że dołączy do obsady filmu „Krzyk 7”, gdzie zagra córkę Sidney Prescott, a następnie wystąpi u boku Jennifer Lopez w nowym filmie Roberta Zemeckisa „The Last Mrs. Parrish”.

David Arquette (szeryf Dewey Riley)
Urodził się 8 września 1971 roku w Winchester, w stanie Virginia. Wraz ze starszym rodzeństwem: Rosanną, Patricią i Alexisem oraz młodszym bratem Richmondem tworzy trzecie już pokolenie aktorskiej dynastii Arquettów. Dziadek Cliff Arquette był znanym komikiem telewizyjnym, ojciec Lewis pojawia się zarówno na dużym, jak i małym ekranie. Dzięki matce, hipisowskiej poetce Mardi, David spędził dzieciństwo w kalifornijskiej komunie. Jako piętnastolatek rozpoczął drogę do aktorskiej kariery. Po serii małych ról w telewizyjnych produkcjach, na początku lat 90. zwrócił na siebie uwagę w serialach „The Outsiders” (1990, inspirowany filmem kinowym Coppoli), w którym występował wraz z siostrą Patricią, oraz w „Spokojnie, tatuśku” (1990). W kinie zadebiutował w cenionym dramacie społecznym „Dokąd zabierze cię dzień” (1992). W roku 1994 założył zespół rockowy EAR2000. Nie chce być tylko aktorem, para się także reżyserią („The Tripper”), bywa producentem. W roku 2000 zdobył tytuł mistrzowski w wrestlingu.

Kevin Williamson (reżyseria i scenariusz)
Scenarzysta, reżyser, aktor. Urodził się 14 marca 1965 roku w New Bern. Studiował w East Carolina University. Początkowo myślał o karierze aktorskiej w Nowym Yorku. Grał m.in. w soap operze „Another World” (1990), serialu „In Living Color”, filmach „Dirty Money” (1995), „Hot Tickets” (1996) i „Real Women” (1998). Napisał swój pierwszy scenariusz „Killing Mrs. Tingle” (zrealizowany potem jako „Jak wykończyć panią T.?” – “Teaching Mrs. T.”). Wielkim przełomem był dla niego scenariusz horroru „Krzyk” zakupiony przez Miramax za 400 tysięcy dolarów, wtedy jeszcze pod tytułem „Scary Movie”. Film „Krzyk” w reżyserii Wesa Cravena stał się hitem. Kolejny sukces Williamsona to przebojowy serial „Jezioro marzeń”. Inne jego scenariuszowe dokonania to hitowy film „Koszmar minionego lata” oraz serial „Kroniki wampirów”. Oba były adaptacjami znanych powieści. Krytyka z uznaniem przyjęła film „Sick” i serial „The Following” z Kevinem Baconem.

GENEZA FILMU

Słynna seria filmów grozy w reżyserii Wesa Cravena miała początkowo być trylogią, na którą złożyły się filmy z lat 1996, 1997 i 2000. W powszechnej opinii krytyki i widzów, cykl ten zdefiniował na nowo podgatunek „slashera” (z angielskiego: slash), czyli opowieści, w której większość bohaterów, najczęściej bardzo młodych, ginie w przerażających okolicznościach z ręki psychopaty, albo też demona o ponadludzkich mocach.

Pierwszy „Krzyk”, na którego kształt znaczący wpływ miał kultowy „Halloween” (1978) Johna Carpentera, był najbardziej kasowym filmem na rynku amerykańskim w 1996 roku. Sukces ten wziął się zarówno z mistrzostwa reżysera Wesa Cravena w budowaniu napięcia (pamiętne złowrogie sceny z dzwoniącym telefonem), jak i specyficznego poczucia humoru, przejawiającego się zwłaszcza w inteligentnej grze z regułami gatunkowymi „slashera”. Ironia na granicy zgrywy, stopniowo rozwiązywana zagadka motywów i tożsamości zabójcy (lub zabójców) i starannie budowana atmosfera narastającego zagrożenia zyskały w trylogii „Krzyk” idealne proporcje. Taka była opinia przeważającej części krytyki, a przede wszystkim armii zaprzysięgłych fanów.

Scenarzystę „Krzyku” i twórcę głównych postaci serii, Kevina Williamsona, zainspirowały prawdziwe wydarzenia z Gainesville (Floryda) z 1990 roku. Seryjny morderca Danny Rolling, który zabijał młode kobiety w domach położonych blisko lasu, został skazany na śmierć i stracony w 2006 roku. Przedtem przyznał się także do morderstw dokonanych w 1989 w Shreveport (Luizjana). Williamson przeżył traumę po obejrzeniu w 1994 roku dokumentu o zbrodniach Rollinga. W 1998 opowiedział w CNN o tym, jak bardzo się bał, gdy zastał otwarte okno w domu. Zadzwonił do przyjaciela, który jednak potraktował jego atak paniki niezbyt serio. Przerażony Williamson uzbroił się w nóż kuchenny, a potem zaglądał nawet pod łóżka, sprawdzając, czy nie kryje się tam tajemniczy napastnik. O trzeciej czy czwartej nad ranem, po bezsennej nocy, jak twierdził, zaczął pisać otwierającą scenę „Krzyku”.

Pierwszy „Krzyk” zdobył w 1996 nagrodę MTV w kategorii Najlepszy film. Dwie pierwsze części serii zarobiły w USA ponad 204 mln dolarów. Craven był wymownym erudytą, znawcą twórczości Truffauta i Bergmana („The Last House on the Left” był luźnym remake’iem bergmanowskiego „Źródła” z 1960 roku). – Lubię opisywać lęki obecne w naszej kulturze. Uważam, że konfrontacja z naszym strachem nas wzmacnia – mówił. – Wierzę w kino jako formę sztuki, potrafiącą doskonale opisywać strach, ale i radość.

Jak już wspomniano, w 2011 roku, po długim oczekiwaniu, fani serii doczekali się jej kontynuacji. W „Krzyku 4” zgodzili się zagrać aktorzy, którym poprzednie odsłony cyklu przyniosły wielką popularność. Neve Campbell powróciła w roli prześladowanej przez watahy psychopatów Sidney Prescott – teraz autorki poradnika, który promuje w miasteczku Woodsboro, akurat w rocznicę pierwszego zabójstwa. Courteney Cox zagrała dziennikarkę (a obecnie pisarkę) Gale Weathers-Riley, a David Arquette szeryfa Deweya Rileya. Roger L. Jackson znowu użyczył głosu Ghostface’owi. W niewielkich, lecz znaczących rolach – podobnie jak poprzednio Drew Barrymore i Jada Pinkett Smith – pojawiły się Anna Paquin („Fortepian”, „Dzieci Ireny Sendlerowej”) i Kristen Bell („Raj dla par”, „Burleska”).

Wyzwaniem było ukazanie ukształtowanych uprzednio postaci w nowym, zmienionym świecie. I to się zdecydowanie udało – widzowie zaakceptowali „Krzyk 4”. Film zarobił na całym świecie blisko 100 milionów dolarów, a cała seria osiągnęła imponujący wynik finansowy: 608 milionów dolarów. Niestety, w 2015 roku, w wieku 76 lat zmarł Wes Craven i realizacja kolejnych części stanęła pod znakiem zapytania.

Jak opowiadał w 2014 roku Williamson, „Krzyk 4” miał się stać początkiem nowej trylogii. Śmierć Wesa Cravena pokrzyżowała te plany i cykl przybrał całkiem inny kształt.

Wyzwanie, jakim było podjęcie się kontynuacji, zaakceptowali współtwórcy grupy filmowej Radio Silence, wcześniej działający w popularnym w sieci trio komediowym Chad, Matt & Rob, specjalizującym się w krótkich filmach z pogranicza komedii, horroru i science fiction (m.in. seria „Interactive Adventures”) – Matt Bettinelli-Olpin i Tyler Gillett. Trzeci członek Radia Silence, Chad Villella, został producentem wykonawczym filmu.

Kevin Williamson początkowo nie był skory do podjęcia współpracy: – Kiedy Wes zmarł, pomyślałem, że to już koniec serii „Krzyk”. Jednak w końcu się zgodził, a na ekran powróciły Courteney Cox oraz Neve Campbell jako niepokonana Sidney Prescott.

Pojawili się nowi aktorzy z młodego pokolenia. Urodzona w Meksyku Melissa Barrera (zagrała Samanthę Carpenter, która przyjeżdża do Woodsboro po długiej nieobecności) miała sześć lat w momencie premiery „Krzyku”. Jasmin Savoy Brown (ur. 1994), znana m.in. z seriali „Chirurdzy” i „Pozostawieni”, w lot zrozumiała, kim jest grana przez nią Mindy. Jak stwierdził Gillett, „wgryzła się w rolę”, gdy tylko ją otrzymała. Mason Gooding (wcielił się w Chada, atletycznego bliźniaka Mindy), syn Cuby Goodinga Jr., również jest rówieśnikiem serii. Jenna Ortega (objęła rolę młodszej siostry Samanthy, Tary Carpenter) urodziła się w 2002 roku, sześć lat po pierwszym „Krzyku”. Pochodząca z rodziny meksykańsko-portorykańskiej aktorka odniosła wielki sukces w serialu „Wednesday”.

Nowy film zatytułowany po prostu „Krzyk” („Scream”) przyjęto z uznaniem. Przyniósł prawie 138 milionów dolarów wpływów z kin na całym świecie (przy koszcie produkcji 24 miliony). Fani i krytyka w większości byli zadowoleni. Dobry duch Wesa Cravena (któremu film był dedykowany) wyraźnie unosił się nad produkcją. Chwalono pomysłowy scenariusz, umiejętne mieszanie elementów grozy i humoru, a zarazem zwracano uwagę, że twórcy uniknęli pokusy przesadnego eksponowania elementów szoku, a także skłonności do żonglowania aluzjami do poprzednich części. Czego nie dało się powiedzieć o telewizyjnej wariacji „Scream” (2015–2019, trzeci i ostatni sezon pod tytułem „Scream: Resurrection”).

Ośmielona sukcesem ekipa filmu z 2022 roku przystąpiła do pracy nad „Krzykiem VI”. Tym razem zdecydowano się na krok dość radykalny, choć nie całkiem nowy: akcję przeniesiono z Woodsboro do Nowego Jorku, gdzie znalazła się czwórka ocalałych bohaterów. Przypomnijmy, że „Krzyk 3” rozgrywał się w Hollywood.

Gillett twierdził też, że starał się zbyt wiele nie myśleć o presji fanów serii, której zresztą sam był wielbicielem. Drugi z reżyserskiego duetu, Bettinelli-Olpin, mówił: – Nasz film jest świadomy siebie, swej formy i gatunku. Ale bardzo chcieliśmy, żeby opowiadana tym razem przez nas historia działała jako osobna logiczna opowieść, nie tylko na poziomie meta. Williamson, jeden z producentów wykonawczych i oryginalny twórca postaci, mówił dla „SYFY Wire”, że szósta odsłona to rzecz pełna polotu i inwencji. – Oglądałem ten film z wielkim uśmiechem na twarzy – zapewniał. Podobało mu się zwłaszcza przeniesienie akcji do Nowego Jorku. Film stał się kolejnym kasowym sukcesem. Przyniósł 169 milionów dolarów wpływów. Niektórzy krytycy uznali tę część za lepszą od poprzedniej. Kontynuacja serii, i to szybka, wydawała się nieunikniona.

POBIERZ PLAKAT

STRESZCZENIE

DANE FILMU

EKIPA

AKTORZY

AKTORZY I TWÓRCY

GENEZA FILMU

STRESZCZENIE